Νύχτα. 1η Φεβρουαρίου 2013

Εκείνη τη νύχτα ο αέρας ήταν πιο αφηνιασμένος από ποτέ. Εκείνη κοιτούσε με έκπληξη έξω από το παράθυρο ενώ περίμενε να έρθει η ώρα. 1η Φεβρουαρίου 2013. Στο πικάπ έπαιζε το μελαγχολικό Don’t touch me της Etta James. H πόρτα χτύπησε και ο οικονόμος της έπαυλης την ενημέρωσε πως είχε έρθει η ώρα. Συνοφρυώθηκε, τίναξε το μαλλί, σα να κάρφωσε το Louboutin στο παρκέ και με μια σαγηνευτική μεταβολή, ξεκίνησε προς τη πόρτα. Τη γούνα της την παρέλαβε στους ώμους από την αγαπημένη της ορντινάντσα Μαρί. Βγαίνοντας την ενημέρωσε πως θα ήταν καλό να αποσυρθεί στη δυτική πτέρυγα της έπαυλης, για καλό και για κακό.

via

Στο αυτοκίνητο όλα ήταν τακτοποιημένα, η Moet στο πάγο, χαβιάρι και ολίγα κράκερ. Σε λίγο είχαν φτάσει στο προορισμό τους. Άνοιξε τη πόρτα του κτηρίου με αποφασιστικότητα. Περπάτησε πάνω στο μαρμάρινο δάπεδο και χάρηκε κρυφά που ο ήχος των τακουνιών της ήταν περήφανος. Λίγο πιο κάτω, η μεγάλη σπανιολέτα άνοιξε από δύο χέρια με λευκά γάντια. Στην αίθουσα επικρατούσαν ψίθυροι και μικρά επιφωνήματα θαυμασμού. Γλύκανε αμέσως μόλις είδε τα καλοστρωμένα τραπέζια με τα Flora Danica και τα βαριά εβένινα έπιπλα. Στους τοίχους για άλλη μια φορά είχε αφήσει τη σφραγίδα της, επιλέγοντας έργα, με έμφαση στον Modigliani. Η De gournay, που πάντα θα έμενε η αγαπημένη της ταπετσαρία συμπλήρωνε τα φατνώματα πάνω από τα σκαλιστά μπουαζερί της αίθουσας. Μια εξτρά νότα αφθονίας, την έδινε ο μεγαλοπρεπής Βενετσιάνικος πάγκος, στολισμένος με μποτίλιες και πιατέλες γεμάτες λιχουδιές. Ήταν ή ώρα που έπρεπε να ανέβει στο βήμα. Ήπιε μονορούφι από το ποτήρι που της προσέφεραν και έκανε αυτό που έπρεπε.

Τη στιγμή που εμφανίστηκε πιο ψηλά από τον κόσμο “της”, όλοι σταμάτησαν. Ακόμα κι ο αέρας της φάνηκε πως έπαψε. Με μια κίνηση έδειξε στον κόσμο πως τους ευχαριστεί που ήταν εκεί. Το λαμπερό της χαμόγελο και το αποτύπωμα του κόκκινου κραγιόν στα χείλη της, ήταν αρκετά για να ξανανιώσει γοητευτική και έτοιμη.

Έδωσε τα φώτα της ξανά, κοιτώντας με συγκίνηση τους μουράνο που είχε διαλέξει από την Ιταλία για αυτό το χώρο. Μίλησε σκληρά αλλά και με κατανόηση για την κακή αισθητική των καιρών που διανύουμε και όταν ένιωσε πως όλοι ήταν πλέον “θύματα” της, τους ευχαρίστησε και ετοιμάστηκε να περπατήσει μέσα στο υπέροχο oscar de la renta κίτρινο φόρεμα της, με σκοπό να γοητεύσει για άλλη μια και τελειωτική φορά.

Πριν κατέβει όμως, κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα φώτα των Ca’Rezzonico, δεκαεξάφωτων πολυελαίων άρχισαν να τρεμοσβήνουν, ο κόσμος ξαφνικά άρχισε να αποσυντονίζεται. Τα “θύματα” της ήταν σα να είχαν κάτι άλλο στο μυαλό τους. Οι σερβιτόροι, πολύ διακριτικά άρχισαν να πηγαινοέρχονται σκόπιμα. Τα ποτήρια δεν άδειαζαν, κανένας δεν έλεγε τίποτα. Ακόμα και αυτοί οι καθαρόαιμοι αντίζηλοι της που τους είχε αμέσως διακρίνει, σταμάτησαν να μιλάνε και όλοι κοίταζαν προς τη πόρτα. Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν. Η μουσική σώπασε και στο χώρο απλώθηκε σκοτάδι και σιωπή. Κάποιος φώναξε ξαφνικά από τη πόρτα πως κανείς δεν έπρεπε να κουνηθεί από τη θέση του.

“Σε λίγο θα είμαστε έτοιμοι για το γκραντ φινάλε”,

φώναξε μια άλλη, γνώριμη φωνή που ανατρίχιασε το κορμί της. Το τρίξιμο στη πόρτα πρόδωσε την κίνηση ανθρώπων. Ίσως να είχε κάνει το μεγάλο λάθος εκείνη τη μέρα. Ίσως να μην έπρεπε να δεχτεί τη πρόσκληση αυτή. Ίσως, ίσως να είχαν βρει επιτέλους την ευκαιρία να την εξοντώσουν για πάντα. Να κάνουν αυτό που πάντα φοβόταν. Να εξαφανίσουν το λόγο της.

Ξαφνικά τα φώτα όμως άναψαν πάλι. Πιο λαμπερά απ\’ ότι πριν. Η μουσική άρχισε να παίζει σε τρελό ρυθμό και όλοι τη ξανακοίταζαν ικετεύωντας για μια της κίνηση, μια της λέξη. Οι καλεσμένοι είχαν σηκωθεί από τα τραπέζια τους και κοιτούσαν μια εκείνη και μια τη τούρτα που είχε κάνει την είσοδο της στο δωμάτιο. Έξι όροφοι από λευκή ζαχαρόπαστα και στην κορυφή μια γνώριμη μαύρη φιγούρα. Τα μάτια της άρχισαν να λάμπουν από συγκίνηση. Ένα δάκρυ κύλησε. Ο μαέστρος έδωσε το σύνθημα και όλοι μαζί πια με δάκρυα συγκίνησης στα μάτια φώναξαν:

“Χρόνια Πολλά Rdeco. Κλείνεις τα έξι. Να τα εκατοστήσεις”

To παραπάνω κείμενο ασφαλώς και δεν είναι μυθοπλασία. Μπορείς να διαβάσεις κι άλλες περιπέτειες της Rdeco:

Rdeco the next generation

To Rdekko δε μένει πια εδώ

Rdeco έρωτας στην Αργεντινή

Rdeco ιστορίες για χρώμα

Rdeco ιστορίες κουζίνας

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close