Ήταν Άνοιξη και είχε πια καταλάβει πως εκείνος δε θα γύριζε πίσω ποτέ. Της είχε φερθεί για άλλη μια φορά πρόστυχα. Της είχε γυρίσει την πλάτη και απλώς είχε περπατήσει αγέρωχος προς το δρόμο. Της είχε ακόμα πονέσει την καρδιά λέγοντας πως μετά από εκείνον δε θα έβλεπε ποτέ μια άσπρη μέρα. Εκείνη θίχτηκε σίγουρα αλλά χωρίς να περιμένει το χειμώνα, μπας και χιονίσει, αποφάσισε να πάρει το παιχνίδι στα χέρια της και να βάψει το καθιστικό λευκό. “Πιο λευκό δε γίνεται μον σερί”, στρίγγλισε από χαρά ενώ έβαζε την τελευταία πινελιά.
photo via design sponge
strange story by: Rdekko
