Που κρατάει η σκούφια σου;

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια καταγωγή. Κά-Που κρατάει η σκούφια σου. Μια κοντινή και πρόσφατη ή μια μακρινή και όχι τόσο προσιτή ή επισκέψιμη. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια εικόνα ακόμα να μένει από τα παιδικά μας μάτια και να γερνάει μαζί μας, ίδια και απαράλλαχτη λες και τη ζήσαμε εχθές. Εγώ στην πραγματικότητα δεν ένιωσα ποτέ πως είχα χωριό, ακόμα και αν έχω πολλές και πανέμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια στο χωριό με τη γιαγιά, τα παιχνίδια ή τις ψιλές που έπεφταν όταν κάναμε τα χειρότερα. Δε νοστάλγησα ποτέ να ξαναπάω στο χωριό εκείνο που επισκέφθηκα αρκετές φορές όταν ήμουν μικρή. Πήγα μια ή δύο φορές δηλαδή πιο μεγάλη, αλλά μου έφτασε και μου περίσσεψε. Δε ξέρω εσύ πως νιώθεις επ’ αυτού δηλαδή, γι’ αυτό και το συζητώ τώρα εδώ. 

rdeco_pyrgos_mani

Έχω ένα χωριό όμως, που δεν είναι από εμπειρία αλλά από μνήμης. Σε αυτό το χωριό δεν πήγα παρά μόνο μία φορά, όταν ήμουν μικρή. Δεν είχαμε εκεί παρέες, δεν είχαμε εκεί σπίτι. Δεν είχα τίποτα εκεί τότε κι όμως έχω τόσα τώρα. Δε μεγάλωσα σε οικογένεια που ήταν “κάπως” για το χωριό της, δε μας έλεγαν ποτέ πως πρέπει να πηγαίνουμε, κι εκείνοι μικροί έφυγαν από εκεί και αν τους ρώταγες θα σου απαντούσαν πως καλά ήταν, αλλά και λίγο βαρετά… Δε μιλάμε για το ίδιο χωριό. Μιλάμε για δύο ανθρώπους που -aka γονείς- που έχουν καταγωγή από δύο αντίθετα άκρα της χώρας αυτής. Το βόρειο μου χωριό λοιπόν το αγαπώ όσο αγαπώ τους συγγενείς που έχω εκεί, το αγαπώ με τους ανθρώπους και μόνο. Τα μάτια μου δεν ευχαριστήθηκαν ποτέ εκεί, μόνο τα παιδικά μου χέρια που έπιασαν χώμα. Το νότιο μου χωριό όμως το αγαπώ. Πήγα μια φορά, αιώνες πριν. Ξαφνικά ξαναπήγα και ξαφνικά θέλω να ξαναπηγαίνω. Είναι το χωριό της φαντασίας. Έτσι το λέω. Πού κρατά η σκούφια μου λοιπόν; Από εκεί που θέλουν να βλέπουν τα μέσα μου μάτια.

rdeco_pyrgos_mani

Το χωριό της φαντασίας είναι ένα χωριό που δεν έχει άμεση σχέση -καμιά φορά ούτε έμμεση- με την πραγματικότητα. Είναι το χωριό που χτίζεις και όταν είσαι μεγάλος πια και με άλλες διαδρομές συνιθισμένος, δε σε νοιάζει ποιος μένει και τι κάνει, που κάθεται και πως περνά, αλλά κάτι που είναι στα μάτια σου μόνο. Το χωριό του μέλλοντος. Αυτό στο οποίο μπορεί και να μείνεις κάποτε και ήδη έχεις βρει τη γωνιά που θα κάθεσαι να πίνεις τον καφέ σου, τη πέτρα που θα σηκώνεις για να βρίσκεις το κλειδί του σπιτιού, το σπίτι που θα μένεις και πως ακριβώς θα είναι. Όλα αυτά. Και ας μην τα έχεις τώρα. Και ας μην τα έχεις σύντομα. Είναι ακόμα και το χωριό της ελπίδας. Αυτής που δε σβήνει ποτέ στα δικά σου μάτια. 

rdeco_pyrgos_mani

Για τον κάθε ένα από εμάς, αυτό το χωριό είναι εντελώς διαφορετικό, ακόμα και αν μιλάμε για το ίδιο υπαρκτό, αληθινό χωριό. Είναι πως το βλέπεις με τα μάτια του μυαλού σου. Εγώ έτσι βλέπω να κάθομαι εκεί, να κοιτάζω ώρες τη θάλασσα, να έχω κόσμο καλό και χωριανό ή μη να έρχεται, να γράφω από εκείνη την καρέκλα που ξέρω ακριβώς και πως είναι, τι έχει πίσω της και τι μπροστά της. Ξέρω πως τα βράδυα θα έχει μια δροσιά όταν έρχεται από δεξιά ο αέρας και το φωτάκι της μεγάλης μου πόρτας θα είναι μια σκέτη λάμπα.

rdeco_mani_skoutari

photos: Rdeco

Mani, Skoutari, Paganea

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close