Τα Χριστούγεννα για μένα.

Χωρίς κατηγορία ή tag θα έβγαινε αυτό το ποστ, αν δεν είχα προβλέψει να κάνω μια σχετική που λέγεται: “Christmas”. Τα Χριστούγεννα είναι όλα αυτά που όλοι ξέρουμε ή όλα αυτά που θα θέλαμε να είναι. Άλλος φαντάζεται χαρούμενη γιορτή σε συγγενείς και φίλους, άλλος ποτάκια και μεζέδες, άλλος μια νύχτα τετ α τετ με αγαπημένο πρόσωπο και άλλα τόσα που δε γίνεται ένας να σκεφτεί. Τα Χριστούγεννα όμως είναι και κάτι άλλο. Είναι για μένα, έτσι νιώθω, γιορτή της τέχνης. Θέλω να διαβάζω και να συζητώ -μέσα στο πνέυμα της ημέρας- γύρω από ένα μπουκάλι κρασί για τέχνη. Θέλω να δω ντοκιμαντέρ που ασχολήθηκαν με μεγάλες μορφές της τέχνης.

Μορφές που μόνο έδωσαν σε αυτό ή κάποιον άλλο τόπο και ποτέ δε ζήτησαν να πάρουν. Αυτό είναι αλληλεγγύη, είναι ότι πιο αυθόρμητο υπάρχει και ανθρωπιστικό. Είναι απόλυτη ανάγκη και διαφωτισμός.
Δεν έχει σκοπό το κέρδος αλλά κάτι άλλο. Άσχετα της έκβασης της καριέρας του καλλιτέχνη, ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνων που έγιναν πλούσιοι και απίθανα διάσημοι, το κίνητρο δεν ήταν ποτέ το χρήμα, αλλά η ιδέα. Eίναι γνωστό άλλωστε πως πολλοί έγιναν ζάμπλουτοι μετά θάνατον. Αυτή φυσικά θα έπρεπε να είναι και η βασική αρχή του “επιχειρείν”, αλλά αυτό πάλι είναι άλλο θέμα.

Σήμερα με αφορμή μια συνταγή, πάλι έπεσα σε μεγάλες καλλιτεχνικές προσωπικότητες που όσα και να ξέρεις για αυτές, το μυρμήγκι μέσα σου, πάλι θέλει να μαθαίνει και να μαζεύει περισσότερη πληροφορία. Διάβασα πάλι ώρες αρκετές για καλλιτέχνες -μαγείρεψα κιόλας- και έτσι ξεκίνησα να ονειρευτώ λίγο τη βραδιά που έρχεται. Με την ηρεμία που σου φέρνει η τέχνη.

Ένα κρυφό μου όνειρο, που ούτε εγώ το ήξερα είναι λέει να γινόμουν συλλέκτης. Πάντα, σε όλη μου τη ζωή είχα συνηθίσει να συλλέγω πράγματα -άσχετα με αξία συνήθως-, αλλά ποτέ δεν είχα καταλάβει πως θα μπορούσα να είμαι ένας κανονικός, ταγμένος, παθιασμένος συλλέκτης. Η ανακάλυψη επήλθε όταν βρέθηκα με τους δύο μου πρώτους πολύ σημαντικούς -για εμένα- πίνακες. Είπα τότε πως θα μπορούσα να αφιερώσω τη ζωή μου σε αυτό. Θα βοηθούσαν βέβαια και κάποια χρηματικά ποσά για να γίνει αυτό, αλλά, τα όνειρα -όπως είπαμε- δεν έχουν οικονομικό κίνητρο.

Έτσι εχθές έπεσα πάνω στο ντοκιμαντέρ για τον Αλέξανδρο Ιόλα και είπα να το ξαναδώ. Μετά διάβασα στη Lifo την ιστορία του Μπαρνς, ενός άλλου μεγάλου συλλέκτη και από εκεί έπεσα σε διάφορα αφιερώματα για την Arte Povera, που είναι μια μορφή τέχνης ακριβώς όπως το λέει το όνομα της. Φτωχική.

rdeco giannis kounellis

Με ότι βρεις, με ότι έχεις, με οτιδήποτε. Πιο πολύ installations παρά ζωγραφική. Ένας μεγάλος του είδους, ο Γιάννης Κουνέλλης. Ένας Έλληνας που συμπεριλαμβάνεται στους εκπροσώπους της τέχνης αυτής σε παγκόσμιο επίπεδο. Είπα λοιπόν να αφιερώσω σήμερα σε αυτόν αυτό το post, μιας και πολύ τον αγαπώ, και να ευχηθώ Χρόνια Πολλά και φιλότεχνα.

Ευχαριστούμε τους καλλιτέχνες που υπάρχουν και ανοίγουν μάτια και αυτιά και αισθήσεις, ώστε να δεχόμαστε μέσα μας μεγαλύτερες συγκινήσεις.
Οι φωτογραφίες είναι από installations του Γιάννη Κουνέλλη. Πολλά από αυτά ήταν στην έκθεση του στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης τον Απρίλιο που μας πέρασε.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close