Η καρέκλα αυτή είναι μύθος. Ενδεχομένως εσύ να θυμάσαι το ζαμπονάκι, αλλά δε νομίζω ότι ο Eero Saarinen είχε αυτό στο μυαλό του το 1956 που την εμπνεύστηκε. Είναι καρέκλα πασπαρτού, λευκή με ψηλό πόδι, χρωματιστό κάθισμα και πολύχρονη. Μπορεί να είναι η πιο διάσημη, μπορεί και όχι, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως μάλλον είναι αυτή που κερδίζει τις καρδιές των γυναικών.
Πέρασε στα ενδότερα να δεις φωτογραφίες και συνδυασμούς.
Εγώ τώρα θέλω να απαντήσω σε ερωτήματα που βρίσκω κατά καιρούς στα e-mail που με ρωτάνε πως θα συνδυάσουν μια καρέκλα με το τραπέζι και αν πρέπει να είναι σετ. Έχω να σου πω πως δεν είναι απαραίτητο. Δηλαδή τώρα πια μπορείς να συνδυάσεις σχεδόν τα πάντα. Ένας κάποιος περιορισμός που υπάρχει είναι πως εάν έχεις κλασικό τραπέζι με βαρύ ύφος, καλό είναι η καρέκλες να έχουν λίγο ψηλότερη πλάτη. Δηλαδή αυτό το γραμμικό αποτέλεσμα του ίδιου ύψους ταιριάζει λίγο καλύτερα με μοντέρνα λιτά τραπέζια. Δίνει ένα μίνιμαλ ύφος και δένει περισσότερο σε λιτό περιβάλλον σπιτιού. Θέλει επίσης χώρο, γιατί η χαμηλή καρέκλα δε θέλει να είναι σπρωγμένη μέσα-κάτω από το τραπέζι. Θέλει τον αέρα της. Από εκεί και πέρα παίξε ελεύθερα. Ειδικά οι πολυκαρμπονικές καρέκλες που κυκλοφορούν πολύ πια, ταιριάζουν με όλα τα στυλ τραπεζιού. Με κλασικό, με μοναστηριακό στυλ, με μοντέρνο και με όλα τα σχήματα και μεγέθη. Στρογγυλά, παραλληλόγραμμα, οβάλ. Αν αναρωτιέσαι λοιπόν του τραπεζιού τι του λείπει, Tulip του λείπει.
Θα τη δεις στις φωτογραφίες με στρογγυλό τραπέζι που είναι το σετ, αλλά κοίτα με τι διαφορετικό στυλ επίπλων τα έχουν ταιριάξει.