Τώρα το καλοκαιράκι διψάμε για ένα παγωμένο καφεδάκι ή μια κλασική Ελληνική λεμονάδα τα απογεύματα, στο τραπέζι στη βεράντα και για τους πιο τυχερούς από εμάς στην αυλή. Πόσο μου έχει λείψει η αυλή. Σε μια πιο νέα βερσιον φυσικά, αλλά αυλή. Να βγεις να αράξεις, να έχεις το τραπεζάκι σου ωραία στολισμένο, να πιεις τον καφέ σου, να γυρίσεις ταινία με τίτλο: “η χαλάάάρωση” και μέχρι να πεις “φρέντο” να έρθει το σούρουπο με τα αναμένα κεριά και το τραπέζι να στρωθεί με βαμβακερά τραπεζομάντηλα, μεζέδες και παρέα. Να χαλαλίσεις λίγες ώρες για τη ζωή μέσα στο σπίτι. Γιατί η ζωή μέσα στο σπίτι είναι υπέροχη, αν δε τη ακυρώνεις με ανούσιες ασχολίες. Με αυτές τις σκέψεις και μια διάθεση να θέλω να είμαι εντός -αν και καλοκαίρι- να βιώνω τη μεσημεριανή κουφόβραση που κοιμίζει και τις μύγες ακόμα και τις κουρτίνες να λικνίζονται ίσα-ίσα από αέρα, είπα να σας δείξω φωτογραφίες από βεράντες, καρέκλες, τραπέζια που έχουν αυτό το κάτι άλλο. Το τελευταίο άγγιγμα, που τα κάνει όλα χρυσά στο φως του ηλιοβασιλέματος, που όμως δεν είναι και τέλεια στιλιζαρισμένα. Αυτή η λίγη τέλεια ατέλεια που κάνει τη διαφορά.
η ατέλεια του φυσικού υλικού
η ατέλεια του παλιού
η ατέλεια της σκουριάς
η ατέλεια μιας καρέκλας παλιάς που ντύθηκε με το χάρτη του Λονδίνου
η ατέλεια του ρετρό
μα πείτε μου (ξέρετε ότι λατρεύω τα σχόλια) δεν είναι τέλεια όλα αυτά?
