ένα διαμέρισμα κάπου στις γειτονιές του Πειραιά -πατριωτάκι δηλαδή- ανακαινίστηκε και παρουσιάζεται. Πρόκειται για ένα διαμέρισμα που ξεκίνησε τη ζωή του με πολλά δωμάτια ώσπου κατάφερε να ξαναγεννηθεί, να αφαιρέσει τα περιττά και να μας δείξει ποιο πραγματικά είναι. Είναι μια από τις πολύ καλές δουλειές που έχω δει, σοβαρή, ισσοροπημένη, χωρίς φανφάρες και με σωστή mix n’ match αισθητική. Ο Μιχαήλ Τούρος επιμελήθηκε τη μελέτη του χώρου και προφανώς οι ιδιοκτήτες διαθέτουν προσωπικό γούστο με το παραπάνω.
βλέπουμε εδώ το καθιστικό που ντύθηκε με γυψοσανίδα για να καλύψει την καμινάδα του τζακιου, να χωρέσει την τηλεόραση και να αγκαλιάσει τη βιβλιοθήκη. Το πάτωμα είναι κολυμπητό laminate παρκέ και η οροφή από γυψοσανίδα “πήρε” τα σποτάκια. 
λατρεύω το τηλεσκόπιο και δε θα αρνηθώ πως χρόνια ζαχαρώνω και εγώ ένα, γιατί διαθέτω και εγώ ένα τέτοιο μπαλκόνι με θέα που βλέπει Αίγινα με καθαρό καιρό. Επίσης μου αρέσει αυτή η αναπόληση του χωριού, με τα διάφορα μικρά αντικείμενα που το φέρνουν στο μυαλό αμέσως.Θα δείτε και παρακάτω πολλά αντικείμενα που κρατάνε παραδοσιακό χρώμα με μοντέρνα τοποθέτηση.
μια επιλογή ακόμα του διακοσμητή ήταν να φέρει τους τοίχους στα μπαλκόνια -δηλ. δε ξέρουμε αν υπάρχουν αληθινά μπαλκόνια- ή αν έχουν ενοποιηθεί με τον εσωτερικό χώρο, αλλά κάπως έτσι φαίνεται από τη φωτογραφία άνωθεν. Κατά τα άλλα πολυθρόνα με υποπόδιο Barcelona του Mies van de Rohe και coffee table από το Δελούδη.
το γραφείο βάφτηκε σκούρο γιατί τονώνει την αυτοσυγκέντρωση, του έβαλαν και inox για δυνατές αντανακλάσεις.
εδώ βλέπουμε το παράθυρο με τα στόρια που από κάτω η κατασκευή με σίτα κρύβει τα καλοριφέρ και τα κλιματιστικά. Μεγάλο τετράγωνο τραπέζι από Adorno με καρέκλες Νavy ή Alcatraz από το Oikos, δύο από pvc από το Δελούδη και μια παλιά Ολλανδέζικη.
ο καναπές είναι από το Adorno κι αυτός σε γκρι , οι ψάθινες πολυθρόνες από το ikea και ο πίνακας ζωγραφικής του Σπύρου Στούκα. Τα παλιά μπουκάλια συλλογή του ιδιοκτήτη, κλείστηκαν σε ένα μπαούλο από plexi-glass με παλιές κλειδαριές ειδική παραγγελία, μια εξαιρετική ιδέα. Επίσης τα παλιά κιλίμια είναι όντως παλιά της γιαγιάς του ιδιοκτήτη από τη Μυτιλήνη και τα έκαναν πατσγουόρκ, σε διάσταση 230×300.
εδώ φαίνεται συνολικά ο χώρος. Η κουζίνα αγοράστηκε σε ανάγλυφο βακελίτη από την kitchenway και ο πάγκος εργασίας είναι χαλαζιακός. Το σκαμπό αλουμινίου σε σχέδιο του Konstantin Grcic από τη Γκαλερί Ζουμπουλάκη.
βλέπουμε ότι το mix n’ match ζει και βασιλεύει στα “καλά σαλόνια”, το παλιό με το καινούργιο δένουν και δίνουν μοναδικό χαρακτήρα. Τα φυσικά υλικά, ξύλο-καλάμι, στολίζουν πολύ άρτια τα μοντέρνα υλικά και χρώματα και έτσι αποφεύγουμε για άλλη μια φορά το αποτέλεσμα “ψυγείο” και το μοντέρνο, ψυχρό γίνεται προσιτό και ζεστό.
η ίδια λογική του κρύου-ζεστού πέτυχε και στο υπνοδωμάτιο, που ενώ ο τοίχος του κεφαλαριού βάφτηκε σκούρο ανθρακί, στολίστηκε με άσπρες κορνίζες και στρωσίδια σε έντονα θερμά χρώματα. Φωτιστικό Τolomeo της Artemide και ο πίνακας του Αλέξη Μαγκανιώτη. Στην από κάτω φωτογραφία φαίνεται η walk in closet, που πάει προς το μπάνιο με ταβάνι στο χρώμα του κίτρου. Nice touch!
εντάξει το μπάνιο δε θα πούμε πως μας αφήνει ξερούς. Είναι όμως ένα απλό, λιτό, με καλά υλικά. Πάντως είναι “αθόρυβο” μπάνιο και μάλλον μικρό για τα 110τμ. του διαμερίσματος. Βέβαια έξασφάλισαν τη ντουλάπα-δωμάτιο, προφανώς wc, και δύο κρεβατοκάμαρες. Γενικά συναντάμε πολλές φορές -και προσέξτε το- μπάνια τελείως άσχετα με το υπόλοιπο του σπιτιού ή απλώς μια σύντομη απλούστευση στυλ ή ένα ξεπέταγμα, λες και μας τελείωσε εκεί η έμπνευση ή τα λεφτά. Διαφωνώ κάθετα και οριζόντια και ζητάω μπάνια με προσωπικότητα που να με καλοσωρίζουν. Να μεταμορφώνονται σε μπουντουάρ εύκολα γιατί τώρα στα περισσότερα σπίτια δεν υπάρχει η πολυτέλεια του ιδιαίτερου αυτού χώρου.
via BravaCasa