Tα αλάνια.

Βράδυ σε μια κεντρική οδό των δυτικών προαστείων. Καλοκαίρι να είσαι σίγουρος. Όλος ο κόσμος είναι έξω και τα φώτα έχουν ανάψει. Μια καλοκαιρινή βραδιά που στη σημερινή Αθήνα είναι βάλσαμο. Μετά την ερημιά του κέντρου το μεσημέρι, λόγω πορείας η αναστάτωση μιας πλατείας αυτή την ώρα είναι γιορτή. Γιαγιάδες με εγγόνια, κυρίες και κύριοι με σκύλο, πιτσιρικάδα στους δρόμους παντού, ζευγαράκια να περπατάνε χέρι-χέρι. Υπάρχει ακόμα αυτή η αθωότητα. Υπάρχει ακόμα αυτή η αθώα καθημερινότητα μάλλον. Μια εικόνα που σε κάνει να αναρωτιέσαι διαρκώς. 

Ξέρεις, αν αφοσιωθείς κάποια στιγμή και παρατηρείς τους ανθρώπους στο δρόμο, θα θέλεις να ξέρεις τι σκέφτονται. Περπατά η κυρία με το σκύλο. Ο σκύλος μεγαλύτερος από την κυρία. Η κυρία σκέφτεται; Ο σκύλος; Τι; Θέλω πάντα να μάθω. Ίσως όχι κυριολεκτικά, δεν είμαι εδώ για τα μελό, αλλά θα ήθελα να είμαι μικροκάμερα και να παρακολουθώ την εσωτερική λειτουργία του μυαλού τους. 

rdeco_souzes

Στρίβοντας το φανάρι αριστερά, ένα μηχανάκι μπροστά μου. Αυτά τα λένε “παπάκια” και επάνω του καβαλάνε δύο αλάνια. Που πήγα και τη θυμήθηκα αυτή τη λέξη. Σαν προχθές που φώναξα τον Κυρ Ηλία στη γειτονιά μου “τσίφτη”. Πόσο μου άρεσε που τον είπα έτσι. Αλάνι μπροστά οδηγεί και φορά μαύρο φανελάκι και τζιν κολλητό. Πίσω αλάνι, λευκό φανελάκι και τζιν κολλητό. Σαγιονάρες και τσιγάρο στο χέρι, κρατημένο βαθιά μεταξύ δείκτη και μεσαίου. Μα που θέλουν να με πάνε ταξίδι τώρα αυτοί; 

Όλη η γειτονιά που πέρναγα άλλαξε. Όλος ο κόσμος πήρε χρώμα από αυτά τα δύο αλάνια. Για 2 χιλιόμετρα έτρεχαν ανέμελα μπροστά μου, προσπερνούσαν αυτοκίνητα και τους κόρναραν, σφύριζαν στους ταξιτζήδες, πείραξαν την κυρία με το σκύλο και το σκύλο. Πιο κάτω ανάμεσα σε χαριτωμένους ελιγμούς πείραξαν και κάτι κοριτσόπουλα. Αυτά άμεσα έστρεψαν το βλέμα τους αλλού για να κρυφοχαμογελάσουν. Η γωνία είχε περίπερο. Φωνάζουν στον περιπερά “ένα λεπτό περιπτερά…”. Μα πως; Αυτοί έχουν κέφια! Αυτοί τα σπάνε! Απόψε;

Περνάνε και προσπερνάνε και εγώ αρχίζω να τρέχω πίσω τους. Δε θέλω να τους χάσω. Θέλω αυτή την πλάκα! Θέλω να τους ακούω να φωνάζουν και αυτές οι κυρίες στο πεζοδρόμιο να τους λένε “παλιόπαιδα”. Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα! Ο πίσω κάθε τόσο έγλυφε με τα δάχτυλα τα μαλλιά του, τα έστρωνε για να είναι όμορφος. Σταμάτης και Σοφία. Πίσω τους εγώ. Θα μπορούσα να τους ακολουθήσω να κατέβουν για καφέ και να κάτσω άξαφνα μαζί τους να τους πάρω συνέντευξη. Τόσο σταρ σου λέω. Ο σερβιτόρος που έκανε το λάθος να περάσει απέναντι με το δίσκο πριν αυτό το τρελό παπάκι, κοψοχολιάστηκε. Παρά λίγο. Του έκαναν μια πλάκα… “Ώπααα” του φώναξαν και θα έπεφτε ο δίσκος αν δεν ήταν και εκείνος πιτσιρικάς και δυνατός. 

rdeco_frappe

-Μα, γεια σας. Γιατί έχετε κέφια εσείς; 

Η καρέκλες δεν θα ήταν δύο. Ως γνωστόν ο Έλληνας θέλει παραπάνω και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια της φυλής μας. Ο ένας θα ρούφαγε το φραπέ και θα άναβε τσιγάρο, ενώ ο άλλος θα τον σκούνταγε να δει το “μωρό” που περνάει. Το “μωρό” πάλι θα κρυφοκοίταζε για να αυτοκολακευτεί και μόνη της μετά. Το πόδι θα πάταγε στην απέναντι καρέκλα και εγώ θα καθόμουν στη διπλανή απέναντι φανερά αναστατωμένη και θα ξαναρώταγα.

-Ποιοι είστε; Πως ήρθατε εδώ; 

Δε νομίζω πως θα έπαιρνα απάντηση. Ξέρεις, αν ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία θα μου έλεγαν απλώς να τα αφήσω αυτά η κοπελιά και να πιω μαζί τους ένα τσίπουρο. Αυτό θα μπορούσα να το διαχειριστώ άνετα. Θα ήταν των προσδοκιών μου αντάξιο, ανάλογο και διαχειρίσιμο με χειρουργική ακρίβεια. Θα έπινα το τσίπουρο, θα κοιτούσαμε τους απέναντι με το βλέμμα της ηλικίας και θα περιμέναμε να πει το απέναντι τραπέζι την πρώτη κουβέντα για να γίνουμε όλοι μαζί ένα καφενείο. Θα μου έλεγαν και καμιά “σοφία” και θα έλεγα “ωραία” και θα έφευγα. Αν ήμουν νέα θα πήγαινα σπίτι και θα σκεφτόμουν αυτή τη σοφία που μου είπε ο κάποιος σοφός σε ένα καφενείο, σε ένα νησί, σε ένα βαγόνι τραίνου. Γι’ αυτή την ηλικία που έχω γράφω το τραίνο με άλφα-γιώτα.

Τα αλάνια το γράφουν με έψιλον όμως. Δεν τους νοιάζουν κιόλας τα άλφα, τα γιώτα και τα έψιλον. Ο χαβαλές είναι εδώ για να μείνει. Ατέλειωτη ευχαρίστηση. Αυτό. Ξανασφύριξε με πάθος, πες τη μαλακία να ξεκαρδιστούμε φιλαράκι. “Με τι θάρρος το κάνετε; Που το βρήκατε τέτοιες εποχές;” θα ξαναρώταγα. Αυτή τη φορά μάλλον θα με κοιτούσαν με απορία, αν δεν μου έφερναν το φραπέ καπέλο. Προτιμώ να είναι η φορά που θα έπαιρνα απάντηση για να γλυτώσω και το λούσιμο.

-Ξέρεις κάτι κοπελιά; Εμείς έτσι την έχουμε δει. Σε συνεργείο ο ένας, τόρνους ο άλλος, τι θες να σου κάνουμε; Να βάλουμε τα μαύρα μας; Να χάσουμε την παρέα; Να ξεχάσουμε το γέλιο; Να πιστέψουμε στους ανύπαρκτους; Να περιμένουμε την ανάπτυξη; Αφού εμείς, είμαστε επάνω στην ανάπτυξη. Ξεχνάς; 19 είμαστε!

Το ξέχασα όντως! 

——————————————————————————————————-

Χρήσιμες πληροφορίες για νεότερους:

Το φραπέ παλιά χτυπιόταν εντός δοχείου με το όνομα “σέϊκερ” και αυτή η κίνηση της ανάδευσης θεωρείτο έως και παρεξηγημένη.

Ο σωστός φραπές αποκλείεται να φτιαχτεί ποτέ με κάτι άλλο εκτός του Nescafe classic στο τενεκεδάκι.

Τα πιο θρυλικά ποτήρια φραπέ, ήταν αυτά με το ανοξείδωτο μανίκι-πιατάκι στη βάση τους.

O ζεστός Nescafe χτυπιόταν με το κουτάλακι μέσα στην κούπα προκειμένου να κάνει τον τέλειο πηχτό κρεμώδη αφρό.

Πρόσθεσε τη δική σου πληροφορία ασχέτου ηλικίας.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close