Μέσα-έξω σπίτι.

Σε ξεκινάω από μια επικά λαμπερή κουζίνα για να σε πάω βόλτα να δεις και το υπόλοιπο σπίτι. Στις επόμενες φωτογραφίες θα διαπιστώσεις πως δεν είναι το σπίτι που περίμενες πως θα έβλεπες εδώ, όχι γιατί δεν εκτιμώ την αρχιτεκτονική, αντιθέτως και τη κάνω as a living κιόλας, αλλά ξέρεις τώρα εσύ που με Ξέριες πως δε βάζω τόσο ξερά σπίτια. Όμως αυτό έχει kinder έκπληξη. Τι; Τη θέα του. Οπότε, μετά το χθεσινό λουτρό/μπάνιο οδηγώντας στη παραλιακή, μου έλειψε βρε παιδί μου λίγο η θάλασσα. Ε! αυτό το σπίτι είναι μέσα στη θάλασσα. Θα δεις!

Αμ! τι νόμιζες; Εύκολα θα σε πάω; Θα σε πάω βόλτα να δεις όλο το σπίτι και να μετά τη θάλασσα. Βέβαια για τα έπιπλα έχω απεριόριστες και ατελείωτες ενστάσεις και νομίζω πως οι φωτό τραβήχτηκαν μάλλον πριν παραλάβουν τα καινούργια τους οι άνθρωποι. Μικρά και μάλλον ήρθαν από άλλο σπίτι. Δεν είναι δυνατόν μον σερί, οι άνθρωποι που επέλεξαν αυτό το σπίτι να το αγοράσουν ή να το χτίσουν να αγόρασαν λαχούρι καναπέδες ταυτοχρόνως. Μάλλον, τους είχαν.


Στη συνέχεια σκέφτηκα κι άλλο. Το κάνω αυτό πολλές φορές μου λένε οι φίλοι μου. Σκέφτηκα την κουζίνα. Πεντάμορφη, πολύ μονδέρνα, καθόλου σκέτη και ξερή όπως γενικά η αρχιτεκτονική του σπιτιού, που έχει ως επίκεντρο τη θέα νατουρεμάν. Σκεφτόμουν λοιπόν αν εγώ θα έβαζα αυτή την κουζίνα σε αυτό το σπίτι. Ε; θα την έβαζα; Κατέληξα πως όχι. Μάλλον όχι. Μάλλον ούτε σε αυτή μπορώ να βρω direct σχέση με το υπόλοιπο. Τότε τι σε πρήζω και το έβαλα το σπιτάκι θα με ρωτήσεις; Τα \’παμε…για τη θέα. Θέα θάλασσα ή μάλλον θέση-θάλασσα. Πιο θέση δε γίνεται.


Tα ανάποδα της κουζίνας είναι αυτό που βλέπεις από πάνω. Αλλά όσο πλησιάζεις, να σε πήγα ένα βήμα, κάτι πετιέται μπροστά σου. Αχ! καλέ…το λιμάνι. Τόσο λιμάνι (μαρίνα μον σερί) που ο καπετάνιος σου κλείνει το μάτι απ\’ τη γέφυρα, όπως είπε και η αείμνηστη Βλαχοπούλου.


Tώρα τι λες για αυτό; Άξιζε το σκρολ ντάουν τόση ώρα; Βέβαια πάλι θα γκρινιάξω και ας ξέρεις πως δε πεθαίνω για τις κουρτίνες. Εδώ χρειάζονται. Ακόμα κι αν εξαιρέσεις την ηλιοφάνεια που κάποια ώρα μάλλον θα μπαίνει στο σπίτι ο ήλιος ο ίδιος όμως, το πρόβλημα είναι μεγάλο με τα φώτα των σκαφών καθώς και το ανύπαρκτη privacy μον σερί. Το πλήρωμα θα βγάζει ποπ κορν-σάμαλι-πασατέμπο.


Kαι ναι. Το αδίκησα το σπίτι αυτό γιατί τώρα είδα αυτό που το είχα ξεχάσει στο μεταξύ. Το ντούμπλ-φας τζάκι. Εδώ δίνω ρέστα. Ψοφάω. Το έχω σχεδιάσει παλιά, σε μια δουλειά που δεν έγινε ποτέ, προ κομπιούτερ εποχή, αλλά το είχα ρίξει σε καθιστικό-υπνοδωμάτιο. Άλλη εξαιρετική φάση. Λέω ψέμματα. Το είχα σκεφτεί και για το σπίτι μου, αλλά προτίμησα τη θέα γιατί δεν έχω και τόσο μεγάλη μπαλκονόπορτα πια!


E! τώρα μπορείς και να κλάψεις άμα θες. Δες και μια άλλη πλευρά που σε προιδεάζει για το τι έχει έξω.


Έξω έχει αυτό που βλέπεις. Ουν πέργκολα σε διαστάσεις κτήματος γάμων. Να στρώνεις και μη τελειώνει.


Tώρα θα σε πάω στη ποταπή κρεβατοκάμαρα με μια μπανιέρα ολομεσής. Έβαλα και μια τέτοια τελευταία. Βέβαια κι εδώ έχω ένσταση. Με τόσο χώρο, γιατί να κοιμάμαι κάτω από τη ντουλάπα; Ερωτώ απλώς.


Ένα δωμάτιο ξεκούρασης ή δωμάτιο που μάλλον δε χρησιμοποιείται, γιατί με τέτοια θέα τι να την κάνεις τη τηλεόραση… κι όμως έχει τη σωστή πολυθρόνα για αυτό το σπίτι. Τι περίεργο!


Eπίτηδες, στο τέλος σου άφησα το όλον της θέας από το σπίτι. Τώρα κλάψε με το πάσο σου.


photos via design rulz

Φιλιά,
Εύα.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close