Ελλάς για περίσκεψη

Δεν έχω πολυγράψει αυτές τις ημέρες και αυτό γιατί όταν βρίσκω κάτι που με εξιτάρει αισθητικά, γράφω. Όταν όμως η πλειοψηφία των ειδήσεων με αποστρέφει αισθητικά από όλους εμάς και τη χώρα που λεγόταν Ελλάς, ξαφνικά χάνω το κέφι μου και σταματώ να βλέπω πια όμορφες εικόνες σε τοίχους και καθιστικά. Ο τίτλος μου είναι Ελλάς για περίσκεψη στη χώρα αυτή που λεγόταν Ελλάς με φέρνει κάθε μέρα και σε πιο δύσκολη θέση και δεν αναφέρομαι σε οικονομική κατάσταση αλλά σε πνευματική.

Και όταν συμβαίνει αυτό θυμάμαι όλους εκείνους τους σπουδαίους ανθρώπους που θαύμασα σε όλη μου τη ζωή και αναρωτιέμαι εκείνοι που έβρισκαν τη δύναμη να εκφράζονται, να σκέφτονται διαφορετικά, να τολμούν να οραματίζονται, αλλά και να αυτοκτονούν τελικά. Περικλής Γιαννόπουλος: «.. ψῆφοι, μισθοί, ἀργόμισθοι, θεσιθῆραι, ὄχλος ψήφων καὶ ὄχλος Βουλευτῶν, μολυβένιοι στρατιῶται καὶ ζευζέκηδες ἀνεβοκαταιβαίνοντες εἰς τὰ πρόθυρα.».

Το Φιξ. Ο Αλέξανδρος ή όχι. Ο Νίκος Ρωμανός.

rdeco_fix_emst
via iEfimerida

Το Φιξ.

Δε μου αρέσει το Φιξ. Θα μπορούσε και καλύτερα μετά από τόσα χρόνια που έκαναν να αποφασίσουν και τόσα να το φτιάξουν. Κερασάκι στη τούρτα η θέση της διευθύντριας. Σκοτωμός και αλληλοσπαραγμός γύρω από μια χώρα που προσωπικά δε ξέρω αν χρειαζόταν και τέτοιο μουσείο. Όχι ότι δεν είναι ωραίο να έχεις ένα ΕΜΣΤ. Πολύ ωραίο είναι, σα να έχεις ένα Tate στην πόλη σου, θυμάμαι που πήγα στη Tate την πρώτη φορά και μου άρεσε φυσικά, αλλά με όλο αυτό που έχει συμβεί έχασα βρε παιδί μου τη χαρά μου και είδα και το κτήριο και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί έγινε έτσι και…τέρμα για μένα όλο αυτό. Η πλευρά της Συγγρού έμεινε ως είχε και ενώ μου αρέσει η πρώτη σκέψη ήταν «έκαναν τόσο καιρό για αυτό;». Η άλλη πλευρά όμως που αποκαλύφθηκε αργότερα μέχρι το αποκορύφωμα του κόκκινου στην είσοδο…

via

Ο Αλέξανδρος.

Φάγαμε μήνες να λέμε ιστορίες και να υποθέτουμε, να νιώθουμε περήφανοι Ελληνάρες, να αναλύουμε αρχαία αρχιτεκτονική και ταφοδομία, γίναμε έξπερτ στη μορφολογία του λόφου Καστά, περπατήσαμε βήμα-βήμα στον κάθε θάλαμο και μάθαμε να περιμένουμε την αρχαιολογική σκαπάνη. Στο τέλος βγαίνει η Περιστέρη και μας ανακοινώνει (το «μας» περιλαμβάνει και όλα τα διεθνή μέσα) πως δεν είναι σίγουροι τελικά για τον ένοικο του τάφου και μας αποτελειώνει φυσικά κάνοντας παραδοχή τη σύλληση!!! Ο κόσμος το ‘χε τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Τελικά; Θα περιμένουν να βάλουν όνομα στο κουδούνι όταν θα πρέπει να μεταστρέψουν πάλι το ενδιαφέρον του κοινού σε κάτι άλλο; Φοβάμαι μήπως τελικά βρούμε τη γοργόνα στον τάφο.

via

Ο Νίκος Ρωμανός.

Αυτό με ξεπερνά σε πάρα πολλά επίπεδα. Δεν είμαι με την πλευρά της ατιμωρησίας. Είμαι όμως εντελώς με τη συνέπεια και την κοινωνική ευθύνη ενός κοινωνικού κράτους. Με ξεπερνούν επίσης τα σχόλια σε όλα τα blogs και το Facebook. Δεν είμαι σίγουρη αν ο Ρωμανός βγει πως θα ξαναγυρίσει και φυσικό θα μου φαινόταν να μην ξαναγύριζε, αλλά σε αυτή την περίπτωση αναγνωρίζοντας το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην παιδεία και την υποχρεώση του κράτους να μορφώνει τους πολίτες του για το καλό του(ς), να έφερνε τα μαθήματα μέσα στις φυλακές. Ναι! Επιστολή.

Για να ξεπεράσω αυτό το όλο, εγώ προσωπικά βάζω ένα βίντεο να βλέπω -όχι το ίδιο συνέχεια- αλλά ένα βίντεο βρε παιδί μου, έναν Άρη Κωνσταντινίδη, έναν Le Corbusier. Με κάτι τέτοιους τύπους παρεά θέλω να ονειρεύομαι!

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close