A Paris 3, ο γυρισμός…

Ναι μον σερί θα μπορούσε να είναι ερωτική νουβέλα. Το Παρίσι είναι γεννημένο και κατασκευασμένο για να ερωτευθείς, το παραδέχομαι. Δεν έτυχε τέτοιο πράγμα, αλλά είναι μια πόλη που σε αντίθεση με την Αθήνα και όπου αλλού έχω πάει, είναι όμορφη στο σύνολο της. Διατηρημένη με τα παλιά της κτήρια, ναρκισιστική πόλη θα έλεγε κανείς. Το Παρίσι είναι ερωτευμένο με τον εαυτό του. Είμαι σίγουρη. Οπότε, όντως αν θέλεις να ερωτευτείς ή να πας κάπου ερωτευμένη, η πόλη συνίσταται, αρκεί να μη πάρεις το μετρό ή το Metropolitain. Έκεί ο έρωτας θα τελειώσει ανάμεσα σε δύο σταθμούς και είναι μια σταλιά απόσταση. Οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι. Πρώτον το μετρό το Παριζιάνικο είναι δαιδαλώδες, ακόμα και για τους Παριζιέν. Αν αρχίσεις να κοιτάς το χάρτη για το που να πας, αν αρχίσεις να ανεβοκατεβαίνεις τις ατελείωτες σκάλες του, αν αρχίσεις να πατιέσαι από τους «τρέχω να προλάβω» Παριζιάνους, αν πιστέψεις πως όλα τα τραίνα πάνε σωστά, αν αρχίσεις να κάνεις νεύμα ή να λες κάτι σε όλους αυτούς που σου λένε «pardon», αποκλείεται να προλάβεις να μείνεις ερωτευμένος. Πολύ δουλειά το μετρό. Οπότε αν πας » Je t’ aime» πάρε ταξί, λεωφορείο, πατίνι που το συνιθίζουν, ποδήλατο νοικιάρικο, πλοιάριο στο Σηκουάνα, πάρε ότι θέλεις. Ήρθε στιγμή ή μάλλον στιγμές που δεν ήθελα να ξανακατέβω στα βάθη της γης! Γέροι άνθρωποι με μαγκούρες δε, να σέρνονται στα σκαλιά. Να μη ξεχάσω, πάρε και καλό χάρτη, όχι αυτόν που παίρνεις από το αεροδρόμιο, εκτός αν έχεις μαζί σου μεγεθυντικό φακό. Και που ‘σαι; Αν πάρεις ταξί, πάρε και πολλά λεφτά μαζί σου.

rdeco_eiffel_tower

Οι Γάλλοι έχουν επίσης -δυστυχώς- εφευρετικότητα στην επετεία. Αν θέλουν να την ασκήσουν στο μετρό, ένα «παρακαλώ τα παιδάκια μου…» δεν είναι αρκετό. Ένα βιολί δεν αρκεί. Ένα ολόκληρο ηχείο με μουσική karaoke και μικρόφωνο όμως, είναι εξακτεμάν σωστό. Έτσι αν ταξιδεύεις προς ζώνη 4 που είναι ολίγον μακριά, προλαβαίνεις να ακούσεις όλα τα greatest hits 2013.

Οι Γάλλοι μιλάνε πολύ. Πολύ όμως! Σου ζητάνε τσιγάρο και θα σου πουν περιφραστικά πως θέλουν ένα τσιγάρο με χίλια παρακαλώ και παρντόν μέσα. Θα δώσεις το τσιγάρο, φωτιά κτλ. και θα σου πουν πάλι τρεις προτάσεις πριν ακούσεις το μερσί. Αν είσαι Γάλλος κι εσύ… άστο! Καθήστε καλύτερα για καφέ. Κολλητάρια σας βλέπω. Οι Γάλλοι γενικά πιάνουν την κουβέντα και όσο καλά και να γνωρίζονται, το μεσιέ πάει σύννεφο. Σου μιλάνε στο comptoir, στο cafe, στο brasserie και αναρωτιέσαι: «Μα καλά, εγώ έκανα τρεις μέρες να βρω άνθρωπο να μιλάει Αγγλικά, που βρέθηκαν τώρα μαζεμένοι εδώ όλοι οι Αγγλομαθείς;». Και έτσι επειδή δεν είναι μάλλον της παρούσης, μιλάς Αγγλικά για χιλιάδες άσχετα πράγματα, αντί για το σωστό σταθμό που θα πρέπει να βρεθείς το πρωί. Χαμένα σάλια σα να λέμε. 

rdeco_paris_river

Οι Γάλλοι όταν πάνε στα Comptoir -μπαρ Ελληνιστί- δεν κάθονται. Δεν έχουν σκαμπό. Δεν είναι της μπάρας στο καθιστό τους. Είναι στο όρθιο. Τι λένε τόσες ώρες εκεί όρθιοι, εκτός από τα μεσιέ, κανείς δε ξέρει και πως δεν πάνε αμέσως μετά για εγχείριση μέσης ή γομφίου, επίσης κανείς δεν έμαθε.

Οι Γαλλίδες είναι όμορφες και φοράνε πολλά. Γενικά. Πολλά ρούχα, πολλά bijoux, σε αντίθεση με τις Αγγλίδες ας πούμε που κυκλοφορούν τσίτσιδες. Οι Γαλλίδες είναι προσεγμένες και επί το πλείστον φοράνε και τακουνάκι. Οι Γάλλοι πάλι είναι μέτριοι. Το μαντάμ βέβαια είναι απαραίτητο και πιθανόν εκεί οφείλεται το πόσο δημοφιλή πιάτα είναι τα κροκ μαντάμ και κροκ μεσιέ που πέφτουν με τα μούτρα. Ευγενείς και στο φαγητό, άσε που με μια παραγγελία τα είπες όλα. Και κροκ και μαντάμ και είμαστε νταξ!

rdeco_rue a paris

Οι Γάλλοι οδηγούν ολίγον σα τρελλοί. Να μη βάλουμε βέβαια τους Έλληνες σε σύγκριση, αλλά το ΄χουν το θέμα τους. Οι ταξιτζήδες πάλι, δε ξέρουν τίποτα αν δε βάλουν GPS. Αυτοί σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Γάλλους, δε μιλάνε καθόλου. Κιχ! Μάλλον δεν πρέπει. 

Οι Γάλλοι αγαπάνε τα pet τους πολύ. Τα παίρνουν μαζί γενικά. Βλέπεις το γκριφόν να τα πίνει στο comptoir -είπαμε πιο πάνω τι είναι- περήφανα και αγέρωχα. Τα πάνε στο μετρό, στο μπακάλη, στο brasserie, τα βάζουν στο πατίνι και πάει λέγοντας ή τρέχοντας. Η πλειοψηφία είναι κάτι σε γκριφόν. 

Οι Γάλλοι δε ξέρω τι γνώμη έχουν για τους Έλληνες. Σε όσους είπα πως είμαι από την Ελλάδα, δεν άκουσα κάνεναν να κάνει «Αααα, belle…» ή κάτι τέτοιο που θα άκουγα γενικά αλλού. Μόνο ένας Ιρανός-Πέρσης που βρήκα στο τρένο, με κομπλιμεντάρισε για την ιστορία της χώρας μου και αφού και εγώ έκανα το ίδιο, συμφωνήσαμε πως μάλλον έχουμε απομείνει με την ιστορία μας, αμφότεροι οι λαοί. Συμφωνήσαμε βέβαια πως αν συνεχίσει η κατάσταση έτσι, μάλλον μας βλέπω όλους μας να φιλοσοφούμε -αλά αρχαιότητα ένα πράγμα- στις άπειρες καφετέριες ή brasserie που έχουν ανοίξει. Συμβαίνει το ίδιο και στο Παρίσι.

Τα Γαλλικά φανάρια στους δρόμους έχουν πολύ αστείους Γρηγόρη και Σταμάτη, no offence στους συνονώματους τους. Ο Γρηγόρης περιγράφεται από κουκίδες led και είναι πετσί και κόκκαλο, μάλλον επειδή τρέχει. Ο Σταμάτης πάλι, πάλι είναι πετσί και κόκκαλο μάλλον γιατί έτσι θα καταντήσεις αν κάνεις το λάθος να περάσεις το δρόμο σε λάθος στιγμή.

Παρ΄όλα αυτά κάποια Comptoir είναι υπέροχα. Το δικό μου που ξεκινούσα τη μέρα μου και τη τελείωνα σε αυτό και σας γράφω και τα ποστάκια μου από εδώ, έχει πολύ ξύλο, στρογγυλό μπαρ με κυκλικά ξύλινα παλιά ψυγεία, μεταλλική επιφάνεια στη μπάρα και πολύ όμορφη μουσική swing ή παλιά Γαλλικά τραγουδάκια.

Τέλος το Παρίσι είναι όντως όμορφο και ρομαντικό. Αξίζει να πας και επιβάλλεται. Εγώ κατάφερα να βρω χρόνο και ηρεμία να τσακίσω τα πόδια μου στην έκθεση, να δω κάποια αξιοθέατα αλλά και να σχεδιάσω ένα ξενοδοχείο. Με όλα αυτά μαζί; Worth to visit city!

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close