Το Ελληνικό σπίτι. Μου.

 Πως να μείνω στο χειμώνα; Πως να με πείσει η βροχή; Τρόπος δε θα βρεθεί, ότι και να γίνει. Η καρδιά μου πάντα θα ανοίγει αληθινά προς τη πλευρά του ήλιου. Ότι και να λένε για τους Έλληνες, ότι και να λέμε και εμείς για τους ίδιους μας τους εαυτούς, πιστεύω πως το βασικό μας υλικό, είναι φτιαγμένο από τη πατρίδα αυτή. Τη πατρίδα εγώ, δε την εννοώ με κανένα εθνικολατρευτικό τρόπο ή νόημα. Τη πατρίδα την έχεις μέσα σου γιατί της μοιάζεις. Σε γεννά ο ήλιος και σε θρέφει το αλάτι της θάλασσας και η κοκκινίλα του χώματος που έπαιζες μικρός. Σε τάισαν τόσο πολύ από κείνα τα αυγά με τις ντομάτες τα καλοκαίρια, που πλέον η γεύση βρίσκεται χαραγμένη στα μέσα σου. Η γεύση έχει μνήμη. Η μνήμη κρατάει γεύσεις. Τη πατρίδα μου θέλω να τη μοιράζομαι. Θέλω να τη δείχνω παντού και να «αφήνω» και άλλους να την αγαπάνε, όσο εγώ και πιο πολύ αν θέλουν. Αγάπη μάζευε εσύ μικρή μου. Αγάπη, για να μπορείς να μου θυμίζεις όλα μου τα παιδικά χρόνια και όλα τα τελειώματα του ήλιου στη θάλασσα. Μάζευε αγάπη ακόμα, για να μπορεί να με σκουντάει η καρδιά μου κάθε φορά που μια πενιά κάνει την έξοδο της. Μάζευε αγάπη για να μπορείς να την επιστρέφεις διπλάσια. Ακόμα και τώρα.

Σκέφτομαι πολλές φορές γιατί ή τι είναι αυτό που κάνει τους ξένους να έρχονται εδώ και να λατρεύουν αυτή τη γη. Αν σκεφτώ λογικά, δεν είμαστε οι καλύτεροι άνθρωποι επάνω στη σφαίρα, δεν είμαστε οι πιο φιλικοί (εκτός κι αν θέλουμε), δε τα πάμε καλά με τα φανάρια, δε τα πάμε καλά με το πρόγραμμα γενικά, είμαστε μόνοι μας σαν easy riders. Αλλά αν τα βάλεις κάτω, είμαστε ακριβώς σαν αυτή τη χώρα. Πάνω-κάτω και ποτέ δεν ησυχάζουμε. Αυτοί όμως που  έρχονται εδώ και προσκυνάνε, κάτι μας βρίσκουν. Κάτι μας ανακαλύπτουν και απέναντι τους είμαστε καλύτεροι και μας λένε τους πιο φιλόξενους που ξέρουν κι άσε το μεταξύ μας. Κομμάτι της πάστας μας κι αυτό. Μια Αυστραλέζα, η Claire Lioyd, μας βρήκε τους πιο εξαιρετικούς ανθρώπους της γης και έστησε μια νέα ζωή κοντά μας, στη νήσο Λέσβο. Η ιστορία της που μπορείς να διαβάσεις εδώ, είναι μιας τύπισσας που έφυγε από την Αυστραλία που είχε ήλιο, που είχε θάλασσα, και πήγε στο Λονδίνο. Πέρασε δύσκολα, άντεξε και ανταμείφθηκε με φανταστική θέση ως art director σε μικρό γραφείο, μετά στο Conran Design group και τελικά κατάληξε να στήσει το Αγγλικό World of Interiors. Μέσα στην ιστορία έχει αποτυχίες, απαισιοδοξίες, κλάματα, πισωγυρίσματα αλλά και και επιτυχίες, φιλίες, σεβασμό για τη δουλειά της, και αγάπη. Well, δε θα σου πω την ιστορία όλη…αξίζει να τη διαβάσεις. Το happy end όμως ένα σπίτι αγορασμένο στη Λέσβο και μετά ένα βιβλίο-οδοιπορικό γι\’ αυτό και το χωριό της. Το Ελληνικό χωριό της. Το από πάνω βίντεο δείχνει το βιβλίο τυπωμένο στα χέρια των κατοίκων του χωριού αυτού. Για μένα το hot σημείο είναι κάπου στο 0:48\’ που η κυρία κρατά βιβλίο και μυγοσκοτώστρα μαζί. Και οι άνθρωποι αυτοί μου θυμίζουν τόσο πολύ αυτό που εγώ νιώθω σπίτι μου και πατρίδα. Αν η μακρινή Claire Lioyd κατάλαβε αυτή την ουσία και μέσα στο promo video του βιβλίου της έβαλε το μπουζούκι, την κυρία με τη σκοτώστρα και όλα τα γράμματα και σταΕλληνικά, τότε εγώ νιώθω περήφανη για το τόπο μου. Τη πατρίδα του καθείς, δεν την επιβάλλει, τη νιώθει από μοναχός του ο ξένος.

Από κάτω θα δεις το σπίτι της Claire εντός, πάλι σε ένα promo video, αλλά θα δεις τη γαλήνη που εκείνη παίρνει από την επιλογή της να ζει στην Ελλάδα.

Προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστήσω την Claire που μας αγαπά τόσο. Συνέντευξη της θα βρεις επίσης στον αγαπημένο μου Yatzer.

To βιβλίο της μπορείτε να το αγοράσετε από το Booktopia και το Claire Lloyd site.

Αν τελικά αγοράσετε βιβλία, υπάρχει και το μαγαζάκι Rdeco deco&food books στο Amazon.

 

Φιλιά,

Εύα.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close