Pits-Pourle.
15 Ιουλίου, 2011 by Rdeco
Κόψε το σχοινί, αποδεσμεύσου από τη χρήση και άλλαξε τη. Άντε και θέλεις κάτι για το τοίχο σου. Τι; Κι εσύ δε ξέρεις, αλλά και αυτά που βλέπεις παντού δε σου κάνουν. Τι θα βρεις; Κάτι που δεν είναι για το τοίχο. Θα μου πεις τώρα: «Λες και ότι βλέπω τελευταία έχει ορθή χρήση, άσε μας καλέ». Εντάξει. Αλλά δε σε αφήνω όμως. Οι σουπιέρες στο τοίχο, ή μάλλον τα καπάκια τους είναι μια άλλη ιστορία. Πρόχειρο και γρήγορο με λίγα καρφιά. Εκεί να δεις καρφιά οι καλεσμένοι! Στο Deco & Design lifestyle.
1978. Τι έκαναν οι άνθρωποι τότε; Μάλλον παρακολουθούσαν τον Άγνωστο Πόλεμο που για πολλούς από εσάς θα παραμείνει άγνωστος. Βέβαια ούτε και εγώ τον πρόλαβα, για να μη λέω και κουφά, αλλά παιζόταν όταν ήμουν μπεμπέ και θυμάμαι που το έλεγαν. Κάποιοι βέβαια έκαναν πιο ωραία πράγματα όπως το να διακοσμούν. Πάρε μια τυπική μοντέρνα δηλαδή In, διακόσμηση του ’78, by David Hicks, πρώτο όνομα εκείνη την εποχή. Decostar να πούμε. Δες πόσο σημερινό είναι και πόσο θα ήθελες να το δεις και ζωντανό και μπες στο site αυτού του σπουδαίου διακοσμητή να δεις πως και πόσο πολύ χρησιμοποιούσε το χρώμα.
Κοίτα πως χρησιμοποιεί το γαλάζιο με το ροζ και το μοβ που συνδυάζει και τα δύο. Κοίτα πως έδεσε το χαλί μετά. Πως έκλεισε το σχήμα με μαύρες λεπτομέρειες. Πως έδεσε το παραδοσιακό υφσντό χαλί με το κοφίνι και τα ξύλινα μενίρ και κατάφερε να βάλει και το έθνικ στοιχείο στο χώρο. Τρεις μεγάλες λάμπες αντιγράφουν το τρίο των καθισμάτων και ο χώρος βασίζεται σε δύο τρίγωνα ισορροπίας. Το λευκό έρχεται στις γωνίες και «αδειάζει» το χώρο για να τονίσει το έντονο χρώμα που έχουν τα καθίσματα. Έχει μια μοντέρνα τέχνη που ρέει και μια κλασική. Αντιγραφή παρακαλώ. Την εικόνα την έχεις. Από κάτω βλέπουμε το πράσινο, λευκό και μαύρο. Κάποια με ρώτησε προχθές, η αναγνώστρια με τους καθρέφτες μάλλον. Για δες και από αυτό είχε κάνει ο David Hicks. Απόλυτα συμμετρικός και έντονος. Δημιουργούσε ατμόσφαιρα. Έχει μείνει η κόρη του πίσω η Ashley Hicks, decorateur και αυτή. Έγραψε και βιβλίο. Λες να γράψουν και μένα οι απόγονοι μου; 
4 Σχόλια »
Mου αρέσει και η δουλειά της κόρης.Μου φαίνεται όχι ακριβώς πρωτοποριακή,αλλά ιδιαιτερα ατμοσφαιρική και εναρμονισμένη με τη φυσιογνωμια, την ηλικια κλπ. των κτισματων που διακοσμεί και απο αυτη την αποψη διαχρονικη και με προσωπικη αποψη.Ευχαριστούμε πολυ, Ευακι.
→ 15 Ιουλίου 2011 στις 09:09Χάζεψα λίγο το site της κόρης και είδα τα σκίτσα… Θυμάστε τότε που τα τρισδιάστατα σχέδια γίνονταν με το χέρι και όχι στον υπολογιστή? Είχαν εκτός απο τον χαρακτήρα του πελάτη και το χαρακτήρα του διακοσμητή, ή του σχεδιαστή. Ωραία ήταν έ? Άσχετο, αλλά μου ήρθε. Πλάκα έχουν οι σουπιέρες έ? Καλό σαββατοκύριακο!
→ 15 Ιουλίου 2011 στις 10:13Όμορφο και πολύ τολμηρό θα το χαρακτήριζα, ιδίως το 2ο!!!Θέλει τόλμη πιστεύω για να φτιάξεις κατι τέτοιο στο σπίτι σου..Αλλά πόσο ευχαριστημένος θα είσαι μετά!!Μακάρι και γω να το βγάλω προς τα έξω τώρα που απέκτησα νέο σπίτι…Και φυσικά με τη βοηθειά σας!!
→ 15 Ιουλίου 2011 στις 13:39Μηπως ειναι υιος και οχι κορη?
→ 15 Ιουλίου 2011 στις 14:34