μια Κυριακάτικη ιστορία
9 Μαΐου, 2010 by Rdeco
Έτσι μια φωτογραφία από ένα παλιό project μου για μια Κυριακάτικη ιστορία. Αγαπώ πολύ αυτόν το vintage καπετάνιο, που έχει τόσο καλόκαρδο βλέμμα. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με αυτόν να κοιτάει το τραπέζι της κουζίνας μας, που ήταν -και είναι βέβαια- από δρύινο σκελετό και καπάκι από εκείνο τη κιτρινωπή φορμάικα που έκανε απομίμηση μαρμάρου. Φυσικά συνοδευόταν από το απαραίτητο συρτάρι στο κέντρο του και ήταν ασορτί με τα ντουλάπια της κουζίνας, που στο κάτω μέρος τους είχαν το τζαμάκι επίδειξης των γυαλικών της γιαγιάς, ξέρεις εκείνα τα κίτρινα – μελί αμερικάνικα. Με αυτά και με αυτά τον αγαπώ.
photo: rdeco
Τις Κυριακές μαζευόμασταν όλοι το πρωί και πίναμε τσάι του βουνού, σετ με ελιές και τυρί. Η τηλεόραση δεν έπαιζε πρωινάδικα, γιατί δεν υπήρχαν ούτε Μενεγάκη, ούτε Ναταλίες , ούτε τίποτα και το πρόγραμμα της ασπρόμαυρης τιβί, άρχιζε το απόγευμα. Εκείνες οι τηλεοράσεις είχαν λυχνία -όπως όλα τότε- και όταν πάταγες το κουμπί να ανοίξουν, μέχρι να δεις εικόνα προλάβαινες μέχρι και αυγά να τηγανίσεις. Θυμάμαι μια φορά που είχε καεί η λυχνία και μέχρι να έρθει ο τεχνικός, βλέπαμε τηλεόραση δια της ακοής, αλλά δεν είχε και σημασία τότε, σε κανέναν δεν έλειπε η τηλεόραση.
Μετά το πρωινό τσάι -τι Εγγλέζοι!- βγαίναμε για παιχνίδι. Ματωμένα τα γόνατα στα χώματα του Πειραιά. Παίζαμε τα μέντα μέντα, κορόιδο, τα μήλα και πάντα στεναχωριόμουν γιατί ήμουνα και μικρότερη και όλο έχανα. Αλλά εκεί στον αγώνα, χαμένη ξε-χαμένη εγώ επέμενα. Μετά τους βαριόμουνα -ήτανε και μεγάλοι τελικά- και πήγαινα να χαλάσω του μαραγκού την ημέρα, ζητώντας του συνέχεια δυο καρφάκια, ένα ξυλάκι τόσο και ότι άλλο. Αρκετά χρόνια μετά κατάλαβα πόσο πρέπει να του άρεσε αυτή η ενόχληση, όταν περνούσα φοιτήτρια πια και με φώναζε να μου πει πως δεν περνάω να του κάνω τη ζωή μαύρη.
Μετά ερχόταν το βράδυ και μαζευόμασταν πάλι γύρω από το τραπέζι, οικογένεια ενωμένη λέμε τώρα, τρώγαμε, και πέφταμε για ύπνο νωρίς. Σχολείο την άλλη μέρα. Εντάξει κάποιες φορές ήμασταν και απογευματινοί και τυχεράκηδες γιατί κοιμόμασταν παραπάνω το πρωί. Τα θυμάστε τα απογευματινά ωράρια; Τες πα, το βράδυ έπεφτα για ύπνο και άκουγα κρατικό ραδιόφωνο αφού επίσης δεν υπήρχε άλλο και αυτό έκανε ένα μακρόσυρτο ιιιουζβζιζιβββιιιν για να πιάσεις συχνότητα και είχε όπερα και κλασική μουσική και το πιστεύεις, δε το πιστεύεις, μου άρεσε πολύ.
Μετά ήρθε ο καταναλωτισμός, η αδυναμία επιλογής, οι γιάπις, οι φίρμες, τα λίγα ρούχα πάνω μας και τα πολλά στη ντουλάπα μας και μετά ζήσαμε ότι ζήσαμε την Τετάρτη που μας πέρασε. Έτσι για να μη ξεχνάμε από που ξεκινήσαμε, τουλάχιστον εγώ!
Και μετά από τη σεντιμετάλ αυτή στιγμή, ζητάω από τους αναγνώστες μου μια προσφορά προς το Rdeco. Έχει κανένας σας εκείνη τη τσιγγάνα; Ίδιας εποχής και ύφους και σίγουρα όχι ήθους, αν και εκείνη όπως καθόταν και σε γλυκοκοίταζε με τα χρυσά της μεγάλα σκουλαρίκια κρίκους, καλή κοπέλα φαινόταν. Δεν έδωσε ποτέ και δικαιώματα να πιστέψεις το αντίθετο, εκτός που το βλέμμα της ήταν τσακίρικο και σε γέμιζε υποσχέσεις. Όποιος την έχει και την προσφέρει στην Rdeco, η οποία θα έρθει να την παραλάβει αυτοπροσώπως, θα κερδίσει την αιώνια εκτίμηση και όποια συμβουλή διακόσμησης θέλει, sur mesure!
6 Σχόλια »
καλημερα, σας ανακαλυψα τυχαια κ σχετικα προσφατα αλλα δεν ξεκολαω πλεον. στο θεμα μας. εχασα τον πεθερο μου πριν ενα μηνα κ αδειαζοντας το σπιτι του (για να το ενωσουμε με το δικο μας) βρηκα την τσιγγανα που τοσο πολυ σου αρεσει με την αναλογη κορνιζα αλλα ειναι με κεντημα. ειναι στη διαθεση σου με μεγαλη χαρα οποτε θες.
→ 9 Μαΐου 2010 στις 10:37Φίλη Σοφία σε ευχαριστώ και για τα καλά λόγια και την προσφορά της τσιγγάνας. Εννοείται ότι συνεχίζω να δέχομαι προσφορές και για τον πίνακα. Το email μου είναι το info@rdeco.gr Εάν θέλεις μου στέλνεις τα στοιχεία σου για να σε εντοπίσω.
→ 9 Μαΐου 2010 στις 13:30Ευχαριστώ και πάλι.
Εύα μου,την είδα χθές στο Μοναστηράκι,σ΄ένα μαγαζί με την πραμάτεια του έξω,απέναντι από το the shop.Δεν ήξερα ότι την ψάχνεις αλλιώς θα στην έπαιρνα δώρο.Δυστυχώς φεύγω για μια βδομάδα εκτός Αθήνας,αν ωστόσο δεν την έχεις βρεί δεσμεύομαι να πάω να στην πάρω. Τι γλυκό και τρυφερό το άρθρο σου,με γέμισε συγκίνηση και αναμνήσεις παιδικών χρόνων,στην επαρχία βέβαια εγώ,αλλά τα βιώματα είναι τα ίδια.Μου έφτιαξες τη μέρα. Νάσαι καλά!!!!!!
→ 9 Μαΐου 2010 στις 15:16Thanks Denou, δεν την είχα δει πουθενά εδώ και καιρό. ΟΚ. Μάλλον έφυγα για το μαγαζάκι.
→ 9 Μαΐου 2010 στις 16:41Mαγικό άρθρο που με ταξίδεψε και εμένα πίσω στα «ματωμένα γόνατα», στο ποδηλατάκι μου που το είχα μισό – μισό με τον αδερφό μου και νευρίαζα πότε θα έρθει η σειρά μου, στα Κυριακάτικα τραπέζια με ψητό με πατατούλες, στις βόλτες στην Γλυφάδα για παγωτό και μπαλόνι… Μαγεία! Και ΝΑΙ! Ειχαμε και εμείς τσιγγάνα αλλά είναι τώρα πια στην γιαγιά που όλα τα θέλει και όταν αλλάξαμε ύφος στο σπίτι δεν την θέλαμε αλλά σε λίγο… θα την ξαναθέλουμε πάλι! Αμαν πια… Δεν ξερουμε τι θελουμε επιτέλους! Φιλάκια Ευα!
→ 10 Μαΐου 2010 στις 09:27.-= Elena´s last blog ..Μανούλα, μητέρα, μαμά! =-.
τι μας θύμισες τώρα! οικογενειακό πρωινό…γεύσεις από τα παιδικά χρόνια, ο καπετάνιος κ η τσιγγάνα που δεν έλειπαν από κανένα σπίτι( από το δικό μου έλειπαν…)παιχνίδια μήλα, κορόιδο κτλ! όσο για τα γόνατα, μόνιμα πληγωμένα, τόσο που μερικές φορές ανησυχώ μήπως χάθηκαν τα «παράσημά» τους με το χρόνο κ χάσω τους συνειρμούς για τις αγκαλίτσες κ τις αγάπες που εισέπραξα από γονείς κ γιαγιάδες (κ μιλάω για πολλές γιαγιάδες!)μετά τα ατυχηματάκια!
→ 10 Μαΐου 2010 στις 14:12ευχαριστούμε για το τρυφερό ταξίδι, να είσαι καλά!
Εύα,σήμερα γύρισα από επαγγελματικό ταξίδι(μόλις τέλειωσα ένα εστιατόριο σε νησί,φωτογραφίες αν θες σου στέλνω),έτρεξα λοιπόν να παρω τη δόση μου στο Rdeco βέβαια.Εχω μια απορία κάθε φορά που επιστρέφω,πως μπορώ να δω τα σχόλια που έχουν γραφτεί,όχι των πρόσφατων άρθρων τα οποία φαίνονται,αλλά παλαιότερων.Μήπως στο «τι είπες» θα μπορούσε να έβγαιναν ανα ημέρα τι έχει σχολιαστεί και όχι μόνο την τελευταία ημέρα? Δεν ξέρω,εκτός και υπάρχει άλλος τρόπος και δεν τον ξέρω…..Τι έγινε με την τσιγγάνα,έχω δεσμευτεί να σου την πάρω,αν δεν την βρείς,και κρατάω τις υποσχέσεις μου.
→ 18 Μαΐου 2010 στις 00:27Μα….τι ωραίο,κι εμείς στο σπίτι μας δεν είχαμε τον καπετάνιο και την τσιγγάνα, αλλά σε όσα σπίτια πήγαινα με την μαμά επίσκεψη, κάποιο από τα δύο κάδρα θα υπήρχε…που με ταξίδεψες…..να ‘σαι καλά αγαπημένο Rdeco!
→ 21 Ιουνίου 2010 στις 12:10