Θεσσαλονίκη: Lovely Vintage Home
10 Μαρτίου, 2009 by Rdeco
Ένα σπίτι που είπα «επιτέλους, κάτι πραγματικά arty chic στην Ελλάδα». Αν προσθέσουμε πως βρίσκεται Θεσσαλονίκη που συνήθως βρίσκεις καταπληκτικά μαγαζιά αλλά όχι σπίτια, μπορώ να ελπίζω σε θαύματα. Βρέθηκα μπροστά του προχτές στο Βημαγκαζίνο και αναπήδησα από την Κυριακάτικη πολυθρόνα μου. Έχει όλα αυτά που θα ήθελα να έχει και το δικό μου σπίτι -αν είχα το χώρο- γιατί πρόκειται για τριώροφο. Με συνεπήρε το μέταλλο που λατρεύω, η τέχνη και το βιομηχανικό του λουκ που ανακατεμένο με χρώμα, κάνει για μένα το «λατρεμένο σπίτι στο λιβάδι».
Βέβαια η κυρία που το έφτιαξε δεν είναι άλλη από την Καμάρα Κατερίνα, «μορφή» του κόσμου της τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Μαζί με την αδελφή της Μάρω Λάγια -φίλη του Ιόλα- ασχολούνται από το 1970 με την ιδιωτική αίθουσα τέχνης «Ζήτα-Μι» και από ότι διάβασα κάνει και λίγο διακόσμηση.
Πρόκειται για μια τριώροφη πολυκατοικία του ‘64, που εργαζόταν ως βοτεχνία υποδημάτων με θέα το λιμάνι σε υποβαθμισμένη περιοχή. Τι κλοσάρ!!! Εκεί στεγάστηκε με δεδομένο την παντελή απουσία τοίχων, εκτός κάποιων απαραίτητων. Από την βιοτεχνία διατηρήθηκαν: το μωσαϊκό, οι μεγάλες τζαμαρίες και τα καλαπόδια που βρίσκονται παντού. Πίνακες των: Ακριθάκη, Κοτζαμάνη, Μπαμπούση και Μανωλαράκη στολίζουν και «μορφώνουν» όλους τους τοίχους.
Στο μπαλκόνι μία στήλη με καλαπόδια στο πράσινο, κάνει το έργο τέχνης και στο μπάνιο υπάρχει μάρμαρο παντού και ο Φασιανός στα αριστερά.
Αυτό είναι ένα σπίτι που από την Rdekko παίρνει 10′. Ειδικά η τραπεζαρία του με συγκλόνισε αγαπητοί μου αναγνώστες. Χρώμα + Μέταλλο = Ευτυχία (για μένα). Για εσάς;
βημαγκαζίνο08/03/09
Related posts:
10 Σχόλια »
Εύα μου..εδώ τα θα τα χαλάσουμε..:)γιατί λες για την όμορφη πόλη μας ότι βρίσκεις καταπληκτικά μαγαζιά αλλά όχι σπίτια;;!
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 12:26Όπως θα κατάλαβες είμαι skg.
Συμφωνώ ότι υπάρχουν πράματα και θάματα στην κατασκευή/διακόσμηση (και σου το γράφει μία που ο άντρας της είναι π.μ./εργολάβος), αλλά αυτά βρίσκονται παντού…
Nα σου πω Ιωάννα…
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 13:43Επειδή και εγώ είμαι από Θεσσαλονίκη στην καταγωγή. Ισως παρεξηγήθηκα αλλά το λέω γιατί όσες φορές όλα τα χρόνια που ασχολούμαι με τη δουλειά και μαζεύω υλικό, έχω πέσει πάνω σε σπίτια στη Θεσσαλονίκη, συνήθως -τουλάχιστον αυτά που παρουσιάζονται στα περιοδικά- δεν έχουν και κάτι νεωτεριστικό να δείξουν. Τώρα αν υπάρχουν άλλα, μακάρι -και είμαι σίγουρη ότι θα υπάρχουν- δυστυχώς δεν παρουσιάζονται. Αλλά στα μαγαζιά -που έχω δει- είσαστε σαφώς μπροστά και πολύ καλύτερα από Αθήνα. Αλήθεια τι είναι το skg?
Όλα καλά κι όλα ωραία.
Και παρ’όλο που λατρεύω στη διακόσμηση πράγματα από το παρελθόν, το μωσαϊκό δεν θα μπορέσω να το συμπαθήσω ποτέ.Και αυτό είναι που μου χαλάει την εικόνα αυτού του σπιτιού.
Πάντως σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου υπάρχουν όμορφα και άσχημα σπίτια, αλλά δεν έχουμε δυνατότητα πρόσβασης ώστε να καθορίσουμε τα ποσοστά.
Μου αρέσει το μπλογκ σου και το παρακολουθώ. Είχα την τύχη να σπουδάσω διακόσμηση και την ατυχία να μην εξασκήσω ποτέ το επάγγελμα.
Καλή συνέχεια.
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 14:29Το skg είναι απλά συντομογραφία για Salonica Greece… αν πετάς κάποια φορά από/προς Θεσ/νίκη, πρόσεξε πώς αναγράφεται στο εισιτήριο σου!!
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 14:48Φιλιά από Θεσ/νίκη
Iωαννα: Οκει το έπιασα το SKG. Η αλήθεια είναι πως έχω χρόνια να ανέβω και πρόσφατα το συζητούσα με ένα φίλο. Φιλιά και από Αθήνα:)
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 15:31despinak: και εγώ την ίδια γνώμη είχα για το μωσαϊκό αλλά τώρα τελευταία λίγο έχω αλλάξει. Πιθανότατα μεγαλώνω ή πρακτικά μπορώ να σου πω -λόγω δουλειάς- πως ήταν ένα από τα καλύτερα πατώματα που υπήρχαν, μακράν σε σύγκριση υλικού. Βέβαια τότε το έφτιαχναν άσχημο και μπερδεμένο, ενώ αν δεις τώρα μωσαϊκά με επιλογή χρωμάτων, θα πάθεις σου λέω. Είδα πρόσφατα ένα ολόλευκο και το θαύμασα. Υπέροχο.
κορίτσια τι ακριβώς σας άρεσε στο σπίτι; το βρήσκω κακάσχημο. το ότι έχει μέσα τέχνη είναι καλό, ενδιαφέρον, πολυδάπανο ίσως, αλλά σε καμιά περίπτωση όμορφο. φίρδιν μίρδιν μου φαίνεται εμένα.
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 17:01Κάτι σε αυτό το μποέμ στυλ πάντα με συνεπαίρνει και δε ξέρω το λόγο. Μου κάνει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου να πω, ένα κλοσάρ να πω καλύτερα. Βέβαια είναι φύρδην μύρδην αλλά κάποιες φορές αυτό έχει και τη γοητεία του, το αταίριαστο που λέμε.
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 17:30Λοιπόν έχω μια ιδέα: Θέλετε να μου στείλετε μια φωτογραφία η καθεμία σας με ένα σπίτι που την εμπνέει και την αντιπροσωπεύει το περισσότερο. Θα τις αναρτήσουμε και θα σχολιάσουμε και θα φτιάξω Inspiration board to get the look και γνωριστούμε καλύτερα.
→ 11 Μαρτίου 2009 στις 17:34Ωραία ιδέα!Ετοιμάζω mail οσονούπω.. πού σου το στέλνουμε Εύα?
→ 12 Μαρτίου 2009 στις 11:51rdekko@gmail.com
→ 12 Μαρτίου 2009 στις 13:05Tόσο απλά.